Wady zgryzu i wymowa

 

Nieprawidłowa wymowa często towarzyszy wadom zgryzu.

Wspominałam już o tym w poprzednim artykule skierowanym do Państwa.

Wszystkie elementy narządu żucia, tj. wargi, zęby, język, podniebienie twarde

i miękkie, mięśnie żucia, staw skroniowo-żuchwowy, biorą czynny udział w

kształtowaniu się mowy. Jej rozwój jest uwarunkowany prawidłową czynnością

mięśni oddechowych, fonacją (pracą strun głosowych i mięśni krtani) oraz

artykulacją – czynnością konieczną do wytworzenia głosek.

Terapia logopedyczna ułatwia leczenie ortodontyczne, może skracać czas jego

trwania i jest pomocna w zapobieganiu nawrotom wady zgryzu.

W przypadku występowania nabytej wady zgryzu usunięcie lub zmniejszenie

 wady wymowy spowoduje efektywniejsze leczenie ortodontyczne.

Celem terapii logopedycznej jest usunięcie takich czynników

 jak: oddychanie przez usta, hipotonia mięśnia okrężnego ust,

nieprawidłowa wymowa głosek dentalizowanych, tłoczenie języka między zęby

podczas połykania i mówienia.

Terapia prowadzona przez logopedę powinna być wspierana prawidłowym

postępowaniem ortodontycznym:

Opracowała Małgorzata Lewczyk

 

Rodzinne wartości w bajkach dla dzieci

Rodzinne wartości w bajkach dla dzieci 

Jak wiemy, rodzina jest podstawowym miejscem rozwoju i uspołecznienia dziecka. Pełni ona też zasadniczą rolę w zaspokajaniu takich potrzeb jak: potrzeba bezpieczeństwa i nowych doświadczeń, potrzeba uznania i miłości, zapewnia właściwe warunki rozwoju fizycznego.O tych i innych wartościach mówią bajki dedykowane dzieciom, ale również nam dorosłym, którzy nasze pociechy uczymy i wychowujemy.Chciałabym kilka z nich polecić Państwu do przeczytania lub obejrzenia razem z dzieckiem:

1.Świnka Peppa: to bajka uniwersalna, dla dziewczynek i chłopczyków. Opowiada o rodzinie świnek: Tacie śwince, Mamie śwince, Georgu- młodszym bracie, śwince Peppie. Rodzinę tę spotykają proste, codzienne sytuacje,w których uważni, mądrzy rodzice bawią się z dziecmi, słuchają ich i udzielają rad.

2.W dolinie Muminków: życie bohaterów skupia się wokół domu Mamy i Tatusia Muminków, gdzie każdy może liczyć na pomoc i przyjaźń. Panna Migotka, Paszczak, Mała Mi, Włóczykij, Ryjek czy straszna Buka, tworzą galerię postaci, które na pewno pokochacie i zapamiętacie.

3.Rodzina Treflików: tworzą ją Mama, Tata oraz dzieci: Treflik i Treflinka,

a w codziennych przygodach towarzyszą im Ciocia, sąsiad Robobot, a prze wszystkim mały Wujcio – tajemniczy przybysz z odległej krainy, którego widzą tylko dzieci. Zgrani, radośni, roztańczeni bohaterowie bajki zabierają nas i najmłodszych do świata magii ale i bliskich codziennych spraw.

4.Przygody Rozbójnika Rumcajsa: czeska bajka, której głównym bohaterem jest wielkoduszny brodacz w czerwonym kapeluszu na głowie, troskliwy tata Cypiska i mąż Hanki. Kto oglądał, ten wie, że o takiej bajce trudno jrest zapomnieć.

Z pozycji książkowych wybrałam dla Państwa kilka pozycji, które z całą pewnością zachwycą, rozbawią i dadzą chwilę refleksji:

1.Aleksandra Srokowska Ziółkowska: „Nie musisz być grzeczny czyli bajki przynoszące ulgę”

2.Beata Andrzejczuk „Ja, mój Tata i reszta świata”

3.Grzegorz Kasdepke- „Kocha, lubi, szanuje czyli jeszcze o uczuciach”

4.Grzegorz Kasdepke- ” Kuba i Buba czyli awantura do kwadratu 22 śmieszne opowiadania o kłótliwych bliźniakach oraz 22 zabawy, dzięki którym unikniecie nudy.

5.Beata Andrzejczuk ” Opowiastki familijne, czyli pół godziny dla rodziny”

6.Astrid Lindgren„Dzieci z Bullerbyn”

7.Joanna Papuzińska„Nasza mama czarodziejka”

…i wiele innych, które można oglądać i czytać na okrągło, gdyż:

promują więzi rodzinne, przyjazną i otwartą postawę wobec innych, zachęcają małych widzów/ czytelników do odkrywania świata, pokazują takie wartości jak miłość, przyjażń, uczą zachowania w różnych sytuacjach, szacunku do innych.

                                  Wybrała dla Państwa Małgorzata Lewczyk

Poradnik logopedyczny

LOGOPEDYCZNY PORADNIK DLA RODZICÓW

 

Dzień dobry,

Pozwolę sobie przedstawić Państwu kilka prostych rad, które warto stosować już od wczesnego dzieciństwa po to, aby Wasze dzieci dobrze się komunikowały zarówno w szkole, jak  i w życiu dorosłym bez potrzeby interwencji logopedy lub tylko z małym wsparciem specjalistyczny.Najlepszym sposobem nauki języka jest stwarzanie sytuacji komunikacyjnych, w których dziecko poczuje potrzebę mówienia .Są to sytuacje dotyczące pragnień, chęci, zadowolenia i radości. W zaciszu domowym warto bawić się z dzieckiem tak, aby osłuchiwało się z prawidłowymi wzorcami – to, ile i jak mówicie Państwo do dziecka, ma nieoceniony wpływ na rozwój jego mowy. Nie spieszczajcie więc słów, nie twórzcie neologizmów, nie przejmujcie języka dziecka. Warto również pamiętać o tym, że wraz z rozwojem mowy rozwijają się inne umiejętności, które są przydatne w nawiązywaniu kontaktu z innymi, kształtowaniu umiejętności pisania, czytania oraz uczenia się.

Poniżej znajdziecie kilka inspirujących porad odnośnie sposobu mówienia do Waszych Pociech.

  • Mów do dziecka: w czasie zabawy, spacerów, zakupów – stwarzaj sytuacje „kąpieli” słownej, oswajaj dziecko z językiem; mów powoli, wyraźnie i prawidłowo. Utrzymuj kontakt wzrokowy, pokazuj obiekty, nazywaj je.
  • Dostarczaj bodźców dźwiękowych: śpiewaj, nuć, korzystaj z zabaw paluszkowych! Unikaj lub wyklucz zupełnie telewizor, który niepotrzebnie pobudza dziecko i atakuje je nadmiarem bodźców. Zamiast tego wsłuchaj się z dzieckiem w dźwięki otoczenia. Pytaj i odpowiadaj: co to? auto, pies, kot, koparka…
  • Baw się w zwierzątka – pokazuj obrazki przedstawiające zwierzęta, naśladuj dźwięki jakie wydają (krowa: muu, kot: miau, pies: hau, au), a Twój Maluch też się przyłączy. Baw się – naśladuj chodzącego bociana mówiąc kle kle, skacz jak żabka mówiąc kum kum.
  • Naśladuj pojazdy: jedzie auto (brum brum, bu bu), jedzie pociąg (fu, cz), płynie statek (u, ż). Możesz wykorzystać zabawkowe pojazdy, pokazywać jak się poruszają, wykorzystać onomatopeje (słowa dźwiękonaśladowcze). Możesz wozić w nich zabawki, przedmioty lub obrazki: teraz jedzie lalka, teraz jedzie miś. Zadawaj pytania: co teraz pojedzie? Warto dawać dziecku możliwość wyboru: co przewieziemy, piłkę czy misia? Kotka czy pieska?
  • Opowiadaj bajki i wykorzystuj zabawki, pacynki. Czytaj dziecku przed snem. Warto wykorzystać ilustrowane bajki dla dzieci, żeby po przeczytanym fragmencie porozmawiaćo tym, co synek zapamiętał: o kim była bajka? Kto jest na obrazku? Co robi? Co się stało?
  • Przedstawiaj ilustracje i stwarzaj dziecku możliwość do samodzielnego opowiedzenia tego, co widzi: kto jest, co robi, czym robi, dlaczego tak robi?Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co przeżyło. Niech podzieli się wrażeniami ze szkoły,opowie o tym, co robiło z babcią, co kupiło z mamą w sklepie, jakie zwierzątka spotkało na spacerze.
  • Baw się w liczenie, niech odbywa się to spontanicznie, przy okazji: ile widzisz kotków na obrazku? Ile zwierzątek jedzie autem? Ile tata kupił jabłek? Jeden, dwa, trzy! Trzy jabłka!
  • Wykorzystaj lustro: róbcie śmieszne miny, dotykaj językiem nosa i brody, oblizuj „sufit” w buzi. Kiedy dziecko Cię naśladuje, ćwiczy powtarzanie i poczucie świadomości własnego ciała, a Ty stwarzasz radosną atmosferę. Pamiętaj, żeby pozwolić dziecku wyjść z własną inicjatywą. Zrób taką samą minę, jak Twój synek!
  • Wykorzystaj kredki i mazaki – opowiadaj o tym, co rysujecie. Mama maluje kotka: to kot. Co mówi kot? Miau! Dziecko rysuje kotka po linii, na rysunku mamy lub obok samodzielnie odwzorowuje rysunek. Łączysz wtedy rozwój mowy z rozwojem rączki, przygotowujesz ją do rysowania, kolorowania i pisania.
  • Ćwicz oddech: wykorzystuj gwizdki, piszczałki, flety, wiatraczki. Róbcie bańki mydlane, dmuchajcie na piórka, kawałki bibuły lub papieru, piłeczki ping – pongowe. Dmuchajcie przez słomki na kropelkę wody lub farbki plakatowej, aby powstało piękne dzieło bez używania pędzelka… a takie malarskie dzieło można powiesić na lodówce i przypiąć kolorowym magnesem!

Jeśli Wasze dziecko nie mówi, zachęcaj je do tego. 300 – 500 słów – to zasób aktywnego słownictwa trzyletniego dziecka, które wykorzystuje je do budowania swoich pierwszych zdań. Pamiętaj, że określenie pieska „hau” lub kotka „miał” – to też słowa, które odnoszą się do świata znanego przez dziecko. Jeśli widzisz, że Twoje dziecko mniej mówi od swoich rówieśników lub wydaje Ci się, że mówi za mało na swój wiek – koniecznie skontaktuj się z logopedą. Zanim jednak nadejdzie termin pierwszej wizyty, nie marnuj czasu i samodzielnie zatroszcz się o to, aby ułatwić Twojemu Dziecku posługiwanie się językiem!

A.    Sycz i bzycz, rycz!

Pokaż małemu człowiekowi, jak syczy wąż: umieść język za ząbkami i mocno się uśmiechnij! Zasycz: SSSS…. możecie się bawić w węża, który chce wystraszyć swoją mamę. Mamo, zasłoń na chwilkę oczy, i pozwól, aby wąż Cię wystraszył!
Podobnie naśladujemy osę, muchę lub komara: język za ząbkami, usta w uśmiechu i bzyczymy! BZZZZ…. Naśladujemy wtedy dźwięki, jakie wydają te owady, a przy okazji utrwalamy właściwe położenie języka podczas artykulacji tych głosek. (nie wolno wsuwać języka między ząbki !)

B.     Ucz zabawki mówić!

Może masz w domu pacynkę lub lalę? Jeśli tak, poproś swoje dziecko, aby uczyło je mówić.

C.     Zabawy słuchowe

Wykorzystajcie zabawy słuchowe, polegające na określaniu miejsca dźwięku. Możecie wtedy być wężem lub osą! Dziecko zasłania oczy rączkami lub opaską, a mama, stając w różnych miejscach pokoju, syczy; dziecko wskazuje ręką miejsce źródła dźwięku, po czym sprawdza, czy mama na pewno tam jest. Później –oczywiście – zamiana!

D.    Oducz ssania kciuka!

Dlaczego? Niestety, nie wpływa to pozytywnie na ułożenie języka, a na tym przecież nam zależy….

E.     Jedz twarde!

To najbardziej naturalna technika ćwiczeń wszystkich mięśni artykulacyjnych. Można przed lustrem robić miny, daj też dziecku twarde jabłko, marchewkę.

Małgorzata Lewczyk logopeda

Etapy rozwoju mowy

Etapy rozwoju mowy

Mowa nie jest umiejętnością wrodzoną. Osiągnięcie prawidłowego stanu mowy uwarunkowane jest określonymi czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi: prawidłowo ukształtowany aparat mowy, układ nerwowy, słuch oraz prawidłowe warunki środowiskowe i wychowawcze.
Wyróżnia się cztery okresy rozwoju mowy dziecka:

Okres melodii przypada od narodzin do pierwszego roku życia. Po urodzeniu dziecko porozumiewa się za pomocą krzyku. Około drugiego, trzeciego miesiąca życia dziecko zaczyna głużyć a około szóstego
miesiąca życia zaczyna już gaworzyć. Przejawia się to poprzez powtarzanie dźwięków i sylab. W tym okresie życia pojawiają się również samogłoski i spółgłoski. Od ósmego do dziewiątego miesiąca życia dziecko zaczyna reagować na mowę, powtarza dźwięki. Pierwsze
słowa pojawiają się pod koniec pierwszego roku życia.

Okres wyrazu, między pierwszym a drugim rokiem życia, występują samogłoski (poza ą i ę) oraz pojawiają się spółgłoski. Około drugiego roku życia obserwuje się tworzenie prostych zdań.


Okres zdania, przypada między drugim a trzecim rokiem życia. Zdania są wzbogacane o nowe części mowy: czasowniki, rzeczowniki i zaimki. Nie należy wówczas używać zdrobnień, gdyż dziecko może utrwalić
sobie błędne wzorce słowne. W tym czasie może pojawić się także jąkanie fizjologiczne.


Okres swoistej mowy dziecięcej, pojawia się między trzecim a siódmym rokiem życia. Trzylatek posługuje się zdaniami kilkusłownymi. Wypowiada wszystkie samogłoski i spółgłoski. Głoski szumiące (sz, ż,
cz, dż) pojawią się w wymowie dziecka miedzy czwartym a piątym rokiem życia, choć mogą być jeszcze zamieniane na łatwiejsze odpowiedniki. Głoska [r] często jest zastępowana głoską [j] lub [l]. Sześciolatek powinien już realizować poprawnie wszystkie głoski. Proces rozwoju języka, wzbogacania słownictwa nadal będzie trwał.

Dzieci, które nie opanowały umiejętności posługiwania się poprawną wymową mają często niepowodzenia w szkole. Trudności te głównie przejawiają się podczas nauki pisania i czytania. Często wady wymowy bądź inne nieprawidłowości językowe są przyczyną niskiej samooceny u dziecka. Aby zapobiec ewentualnemu opóźnieniu w rozwoju mowy bądź nieprawidłowościom językowym, dobrze jest mówić do dziecka już od chwili narodzin, rozmawiać z nim, śpiewać, nucić. Na prawidłowy rozwój mowy dziecka wpływa także sposób, w jaki się do niego zwracamy. Ważne jest aby mówić na wprost twarzy dziecka, żeby miało ono możliwość obserwacji twarzy mówcy, jego artykulacji. Ważna jest też intonacja, jaką stosujemy podczas kontaktów z dzieckiem, gesty a także rytm mowy.


Opracowała Małgorzata Lewczyk